آواز رزم
اشعار انقلابی و مردمی از سرزمین ویران و اسیر به نام افغانستان
آواز رزم
اشعار انقلابی و مردمی از سرزمین ویران و اسیر به نام افغانستانهشدار
هشدار!
هر چه از جام دلم نوشیدی
نوشت باد
هر چه از باغ گلم برچیدی
دستت خوش
ساده زیستن را
از شهیدان یاد کردن را
به زلف زندگیات
هیچ میاویزان
کودکِ این راه میخندد
زادگاهی رنگ و نیرنگی
ای جفاپرور.
بعد از این؛
ای ناشناس بیگانه را یاور
با تو من نامهربان هستم
دست تو شور است
قلب تو آغازگری فردای بینور است
راه تو بس کج
چشمهای اندیشهات کور است
بگذر از این مکر و نیرنگ و
تضرُعهای بازاری
خلق هوشیار است
کاروان هر چند غارت شد
ساربان زندگی
تا بیکران عشق
بیدار است.
۲۱ قوس ۱۳۹۰
کابل
تو ای پنجشیر!
تقدیم به تمامی قربانیان حواث المناک اخیر که در اثر برف کوچها، جان شیرین
شان را مظلومانه از دست دادند و کسی به داد شان نرسید.
تو ای پنجشیر!
هوا بس سرد
زمین آبستنِ صد درد
"زمستان است"
دو دستِ دهکده از نان و
آبادی تُهی گشته
سراسر زندگی خاموش
و بهمن میبرد با خویش
تمامِ آرزوها
دلِ هر دره با غمنالهها
سوسوزنان هیهات
سرودِ سوگ میخواند
تو ای پنجشیر آزاده
که بر نامت جفا بافتند
و از خون تنت زیور
به اندام سگان ساختند
ترا ای مهد لاجورد
گهی جنگ و جنایت کشت
گهی قحطی
گهی قهر طبیعت کشت
ولی این شحنهگان پیر
که بر ویرانهات
از دور میخندند
فقط مست اند به صد نیرنگ
همه همگام
مذبذبوار
بدان، مزدور اغیار اند
تو ای پنجشیر!
بپا برخیز
طلسم این دروغگویان خونریز را
که جز لعنت به دامانت
وفا هرگز نمیکارند
شکن با همتی دستان زحمتکش!
۸/۱۲/۱۳۹۳
کابل. م.آژن
برای تو !
بـــرای تــــو !
تمام مصرع های شعر من
نثار تو
سراسرِ بهار دل
برای تو
دمی بیا عزیز و همقطار من
سخن بزن
به کوچه های زندگی
که خسته و
شکسته اند
و پا بپای واژگان شعر من
قدم بزن
به چار سو نگاه کن
جهان کجا و
ما کجا ستاده ایم ؟
ز کوچه های کودکی
ز خانه های بی چراغ
ز زندگان بس خراب
ز "یولمرب"
ز "شولگره"
که بی سحر گریسته اند
دمی بگو.
شنیده ام
که فقر استخوان شکن
به فحشا نشانده است
غرور"دشت شور" را
ز دیده تا شنیده ها
اگر چه درد و وحشت اند
بگو بگو
که شام نحس ترک کند.
از آن نهایتی سیاه
که دست مان بریده بود
و عشق را به چوب مرگ کشیده بود
به این نهایتی پلید و
انتحار رسیده ایم.
زدست های بی نشاط
که در به در میزنند
برای لقمه نان قاق
نه عالمی تکان خورد
نه جابری ز جا پرید.
چه روزگار خسته یی
چه یارانی دست و پا شکسته یی
نه میهنی
نه آفتابی روشنی
نه صبح و نه صدایی "بیژن" ی
که زندگان سست و مات مانده را
به همتش
درس دهد
به کاروان بی صدا
جرس دهد.
"فرهیختگان"
چو بقه های کور و کر
درودگران
هرزگان پوک شدند
و "شاعران"
به طمطراق هر رذل
به یال هر ستمگری
دلنگ دلنگ
غزل زدند
علی رضا!
شعور عشق و عاشقی
نهال شعر و همدلی
چگونه در کتاب ما
شکسته است
و هرخسی
و ناکسی
که خود غلام هرزه ایست
به میخ خصم می پرد
بروی من
بروی تو
بروی خلق بی شمار
بیوطن
و ما
بسان زندگان مرده
مرده ایم.
از این هوای زهر و
زخم و مرگزده
که ما کنیزوار
نفس نفس
به دلهای در قفس
میدهیم
چه سود ؟.
سکوت ما صدا نشد
از این فضا
که اعتماد گریخته است
و ننگ آوران "صلح"
به صد اشارت دگر
نماد جنگ ریخته اند
یکی چرا بپا نشد؟
بدین سبب
وطن وطن نمی شود
به گرد آفتاب عشق
چرا اتن نمی شود؟
علیِ خوب!
تمام قصه درس نیست
که از کتاب مکتبت
برای روز امتحان
زیر و زبر ز بر کنی.
هنوز ماده گرگ هار
درون آستین روز
سیاه
سفید و
سرخ و زرد
خرام خرام
هزار و یک حرامزاده
زاده است.
تو روزگار سخت را رقم زدی
برای زنده بودنت
به باغ علم
قلمزنان
قدم زدی
تو آمدی
تو از میان سالهای خستگی
و از سکوت مرده بوی بندگی
که روشنی وعشق را
به دار جهل میزدند
برآمدی
ولی عزیز جان من
تمام رنجها و گنج ها
به باد رفت
و پشت شب
شب دمید
نفاق و فقر سر رسید
و چند غدار
به سرنوشت خلق سوار
مهار زندگانی را ربوده اند
و ما به رد رهزنان
چو بردگان
تناب مرگ خویش را
بدست خویش تنیده ایم.
مرا
ترا
جذام و ایدز
نه نه
ترا
مرا
قلنج و کنج میکشد
اگر قلنج هم نکشت
"برادران" "صلحجو"
بنام کفر می کشند
هنوز عزیزجان من
رهی دراز و پر نیاز
در انتظار گام های تند
توست
بدوز به زخم روزگار
شکوه عاشقانه را
ترانه را
بسیج کن
بپا شو
که این سکوت سرای غم
دوباره جاودان شود
ز کوچه ها بران
بران
سگان سرسپرده را
مهمانِ ناخوانده* را
بیا کنار من نشین
ز دورها و دورها
ز "خنده ها" و" نورها"
که دیگران رسیده اند
شبی بگو
کتاب زندگانی را
ز سر بخوان
دریچه ی بسوی خلق
میان کوچه باز کن
روان بس شکسته را
امید خسته خسته را
توان بده.
ترا قسم
به این سفیدی چپن
به عاشقان بیوطن
به جان من
برای جان و مال
و حرص و آز
سخن مزن
مدارا مکن دلم
مداوا رسالتت
شکوه زندگانی را
به زخم سینه های مادران گذار
و خنده ای به کام کودکان بریز
تو خیزشی جوانه را
نماد فصل زنده
نمود آینده را
میان چشم رهروان هر گذر
بکار .
مزار شریف
۸ قوس ۱۳۹۰
----------------------------------------------------------------
* منظور متجازوان امریکایی است
آرزو!
عهد بستم تا بسازم میهنی
از تن خورشید و از ابر بهار
از ترنم
از ترانه ماندگار
راه رفتم
سخت افتادم
و لیکن باز ایستادم
نگفتم راه نیست
باز گفتم
خاک را با خون خویش
گلشنی سازم برای زندگان
با همه درد زمینگیر زمان
مانده ام در نیمه راه.
ای شما روندگان کوی عشق
گر عدالت نطفه بست در چشم تان
باغ آزادی به خون سیراب گشت
آفتابم را بگو
بهر آن عمری که رزمیدم
ندیدم نوبهار
یک شبی
با یک بغل شعر و سرود
با شراب ناب رندان "هری"
"گور گمنام" مرا با اشتیاق
شاد کن
سرشار کن
مهمان کن
تا بیامیزم
به عشق لازوال!
م.آژن - بلخ
۹/۱۵\۱۳۹۰
کیم!!؟
کیم!!؟
من همان آدم کم هوشم
در قحطی روز
که به جای علفی
نان فرزندم را
به بُز زیرک همسایه ی مان
بخشیدم.
مینا
مینا!
گفتی؛ "من راه خود را یافته ام"
" بیدار گشته ام"
رفتی درون چشم سیاهی
به جنگ خصم
پر شور و استوار
تا آفتاب به چتر سیه بخت دختران
چون خوشه های دامن دریای نیلگون
روزی طلوع کند.
مینا؛
گفتی و سر به راه عدالت گذاشتی
با همتی به قامتی کوه های نامدار
تا روزگار ز بند اسارت رها شود
دردا که رفتی،
وز خون تو
رهایی زن
بر لبان روز
همچون ترانه های دل انگیز نو بهار
جاری شد و
جوانه زد و
جاودانه شد
مینا؛
اندیشه ات هنوز
بر جویبار خاطر رزمندگان دهر
حماسه آفریده و
پیشتاز کاروان
هر سو می جهد
به نگاهی که صبحدم
فاتح زندگیست
وز راه و عزم تو
این جانیان به وسعت "یاران" یاوه گو
ترس بر جگر تنیده و
فرسنگهای دور
گـُریزمی کنند
مینا؛
از زخم سینه های "سحرگل"
شرار رزم
دیریست لرزه بر دل جلاد ریخته است
یاران را بگو!
خون می چکد هنوز
از حجره های خاک
صیقل دهید شعله ی اندام خویش را
خیزید و طرح زندگی را تازگی دهید
مینا؛
نامت نماد زنده تاریخ رزم ماست
ای قهرمان خلق!
م. آژن
کابل/1 فبروری 2014
آزادی
آزادی
آنقدر نام ترا بر در و دیوار زمان
بنوشتم بخون
آزادی
که تو در رگ رگ هرخسته دلی
جوی خشکیده و
ویرانه پلی
سبز روییدی و
با بانگ خروسان سحر
در دلی هر شب شوم
مرگ استبداد را
بیدرنگ می خوانی.
م.آژن
فریب نخواهم خورد!
«فریب نخواهم خورد» چند سال قبل، هنگامی سروده شده است که جورج بش خونخوار رییس جمهور اسبق امریکا جایگاه جنایت پیشه اش را به بارک اوباما سپرد و مطبوعات غرب و متحدانش برای آماده سازی اذهان عامه جهت رسیدن به امیال شوم شان، شب و روز داد می زدند که اوباما جای پای بش قدم نخواهد گذاشت و به اقشار زیرین و بخصوص سیاهپوستان توجه خواهد کرد. ولی حقیقت نشان داد که سیستم غارتگرانه سرمایهداری تعیینکننده است نه رد و بدل شدن مهره ها از هر انس و جنسی که باشند. سیستم جنایتکارانه و منفور حاکم که در سراسر گیتی تروریزم و اسارت صادر میکند، مستلزم همبستگی و مبارزه بی امان ملل دربند دنیای ماست. حال با گذشت چندین سال و کسب لقب «بدنامترین رییس جمهور تاریخ امریکا» ماهیت واقعی اوباما برای اکثریت امریکاییان و جهان برملا گردید.
شعر من، گوشه ای کوچکی از حقایق را بازگو می کند. با اندک دستکاری به خوانندگان گرامی آواز رزم تقدیم است.
م. آژن
فریب نخواهم خورد
اگر تمام جهان نه،
نصف ِ نصف جهان
به شان و شکلک تو
تاج و تخت و
بخت نهند
و گام نحس ترا
به فرش سرخ ریا
به ساز شنگ دلاویز دختران قشنگ
به لاله آلایند
و خور خاور را
طلوع باختر را
ز شانه ات خوانند
فریب نخواهم خورد
تو از قبیلهی جبرِ
و از نبیرهی گرگ
که ماسک ناجی انسان را به رخ زدهیی
و خون خلق جهان را
به جوی استعمار
بنام آزادی
به هر کجای زمین
بار بار
رقم زدهیی.
غلامِ «نظم نوین»
ای سیاهِ مکاره!
اگر چه رنگ تو با رنج من شباهت داشت
فریب نخواهم خورد
تو آن حریص پلیدی
به سان «هیتلر» و «بش»
که از جنایت شان
آفتاب به گریه نشست.
ترا برای فریبم
برای جنگیدن
شکم فقر جهان را دوباره دریدن
و خون نسل جوان را
شراب نامیدن
سیاه زاییدند.
بگو، چگونه مرا
در عراق و مصر و یمن
بگو، چگونه مرا
در هوای کابل من
به سرب و زهر سخن
تن به تن
وطن کشتی
بگو، چگونه همان ناکسانی زائل را
غلامِ غارت خود ساختی
به گردهی من.
چی روزگار غریبی
چی رسم و تهذیبی
نجات قلب «سیاه» را
به «ایدز» و «ایبولا»
نیاز نسل جوان را
به سکس تجویز اند
برای شور و شعورت
عزیز «لاتینم»*
پلنگِ ماشه بدستی**
نشسته در قابو
برای قارهی ما
«داعش» است و «طالب جان»***
فریب نباید خورد!
ترا که نام تو ننگ است
در سراچه عشق
ترا که گام تو ممنوع ست
میان جادهی خلق
ترا که ثروت و غارت همیشه آیین است
به گند خواهم سوخت
هرآنچه کاشتهیی
ذره ذره خواهم رُفت.
عقابِ زندگی
همبستگی
به گرد زمان
سرود صلح و صفا را
نوید بخشیده
غریو کوبانی
غرور پوک ترا
ای رذیل مرگ افزا
به ضرب شیر زنانش
به خاک مالیده
و رد پای ترا
ماچه گرگِ فاحشه زا
که انتحار و ترور است و
جنگ و ویرانی
به هر طرف دیده
دگر فریب محال است
مجال حسرت نیست
هوای فتح جهان را ز کله بیرون کن
که باز آمدنیست
شه سرود آزادی
شکوه آبادی
جهان از آن ستم دیدگان
خواهد شد.
* اشاره به امریکای لاتین
** منظور از «پلنگ ماشه بدستی» ملیشه ها و یا شبه نظامی های ساخت امریکا جهت سرکوب جنبش های آزادیخواه امریکای لاتین است.
***حامد کرزی رییس جمهور پیشین و دست نشانده امریکا آدمخواران طالبی را در سخنرانی هایش بارها «طالب جان» خطاب کرد.
گل سرخ
گلـــــــسرخ
رفته بودم به بهار
تا بیابم گل سرخ
و بچینم دسته ای
بهر عزیزِ سفرم
یک صدا از ته ی خاک
به دلم رخنه نمود
دست بردار و تماشاگر باش!
دشت ها؛
گرچه سراسر به سخن خاموش اند
وز درون تندر و بس پر جوش اند
این تپش از دل خونین هزار لاله شنو
و بیاموز و بشر آگاه کن
و به یار هدیه نما
و به هر پنجره ای
که به بن بست خفته است
نغمه ای زندگی
آزادگی را
تازگی بخش
و بگو
با نفس عشق به یار
وندرین خاک
به هر ذره ی جا
خون چند لاله تنی پیچیده است
بهر فردای دگر
بیدار باشد.
بهار 1391
زمین را عشق باید کاشت
زمین را عشق باید کاشت!
زمین را شخم خواهم زد
سراسر هرزگی را
هر وجب ویران خواهم کرد
زمین را شخم خواهم زد
درون درز دلهایش
فغان زندگی
آزادگی را کشت خواهم کرد
تمام کشتمندان را
بجای تخم های زرد
که بار آورد عقامت رانهال عشق خواهم داد
زمین را از رگ ریشم (1)
و از جویبارِ خونین رفیقانم
و اشکی ریخته ای صدها هزار مادرسراسر شاد و
هم سیراب خواهم کرد
که در فردا
به جای هر زمستانی
بهاران را
بجای هر خسی و خاری
سرود ناب یاران را
تبار بی حصار لالهزاران را
فشارد در بغل
آوارگانِ غزه و کابل
زمین بهر همه
آباد و
از یوغ ستم آزاد
دوباره باز
وطن گردد.
زمین را از حقارت
از جنایت
پاک باید کرد
زمین را عشق باید کاشت!م . آژن . کابل
----------------------------------------------------------------------
1- ریش - زخم وجراحت