X
تبلیغات
رایتل
1396/08/24

پاییز

-----


پاییز!

بر کشتن کشتن هم میهنانم بنالم

یا بر زلزله زدگان کرمان شاه
هر دو از یک سرشتیم
و در توفان غمبار
                هم سرنوشت.

با بیداری ات برخاسته ام
و با اعدام ات

           هزار بار مرده ام

ای کاش پاییز

همگام توده ها

 با خیزش جوان 

برخیزی و هوای زمستان را

زیر و زبر  کنی 
برکاخ های مرتفع ارتجاع روز

                         میخ اجل زنی

پاییز

بر گونه های زرد من شلاق

                      رسم مکن

ما فقر چشیدگانیم  و

      بیدار گشته گان

از زایش  جوانه و  

از یورش بهاری من

توبه

 توبه کن.

 

م.آژن

24 عقرب1396

1396/07/17

 

گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری

دانی که رسیدن هنر گام زمان است
از راه مرو سایه که آن گوهر مقصود

گنجی است که اندر قدم راهروان است.

                                     سایه 

             من مرد رهم   

من مرد رهم،سوخته ای "دیری" و "دوری"

دانـــــم که "رسیدن هنرگام" گــــــــراز است

این کــــــج مدار پای مــــــرا بسته به زنجــیر

در پشت زمــــــان گاو جنایت یکه تـــاز است

آنــــــــــــــانکه زمان از کف ما ساده ربـودند

کشـــــتند همگان را و کنون در تب آز اسـت

در اوج ستــــم "جامــــعه باز" فـریب یـست

گـــــفتند چـرند اُدبـــــــا " محــرم راز" است

با مـن به مـــدارا سخن از عشق نگــو بس

تسریع زمــــــــــان خالق انسان تـراز اسـت

من مرد رهم، فــــکر من اندیشه خـورشیــد

می تابم به هر سو که مرا دست نیاز اســت

آبــــــــاد شــود خــانه ی آزادگـــی و عشـق

آگاهی اگــــر مشت شود قــــابل نـــــاز است

طرد گشته ز هر کـوچه ی انسان و عــدالـت

ای "پیر غزل "پای ببوس عمر دراز است!!

فـــــرزند گل، از مصلحت  روز نیــــــــــاموز

درها همه گــــــر بسته شوند پنجره باز است

با تیــغ سخــــن شعر تُــــــرا شـــق زده آژن

افشـــــای رذالت به شما جمله جـــواز است.  

 

1396/06/18

به‌ شاعری‌ که‌ برای‌ دژخیم‌ گریست‌


به‌ محمد علی‌ سپانلو شاعری‌ که‌ با سرودن‌ «به‌ یاد شیر پنجشیر» (۱) به‌ زخم‌های‌ قلوب‌ هزاران‌ مادر و پدر و زن‌ و فرزند از دست‌ جنایت‌ها و راکت‌بازی‌های‌ مسعود با برادرانش‌ گلبدین‌، سیاف‌، دوستم‌ و خلیلی‌، نمک‌ پاشید.

                                                                

 

گفتی‌:
«
در دره‌های‌ مظلم‌ هندوکش‌
یک‌ مرد بی‌نظیر افروخت‌ مشعلی‌»
نفرین‌ بر دروغ‌
از قامت‌ شکسته‌ و پر بغض‌ هندوکش
از سرزمین‌ سوخته‌ی‌ پنجشیر آمدم‌
با کوله‌ بار درد
بی‌حرمتی‌ به‌ حرمت‌ انسان‌
گیاه‌
سنگ‌
اسطوره‌ای‌ ندیده‌ام‌
جز ببر کاغذی‌
«
جنگاور شهیر
فرماندهی‌ کبیر
پیر و امیر و میر»
ای‌ ناشنیده‌ آه‌ من‌
از کی‌ خواندی‌اش‌؟
وقتی‌ که‌ خواهران‌ مرا سینه‌ می‌برید
بر نسل‌ رنج‌ و حافظه‌ها دار مرگ‌ بست‌
یا آنکه‌ بر شقیقه‌ و چشمان‌ ملتی‌
صد ماشه‌ می‌فشرد
نه‌
باور نمی‌کنم‌ که‌ تو هستی‌ به‌ داوری‌!!
بگذار ساده‌ رُک‌ بگویم‌
شاعر:
خون‌ را به‌ درز درز دریچه‌ ندیده‌ای‌
یا گاهی‌
شال‌ سیه‌ به‌ چهره‌ دلبند کشیده‌ای‌؟
در ریگزار تفت‌ زده‌ی‌ «تل‌ سیاه‌» شوم‌
طمع‌ ز آوارگی‌ آیا چشیده‌ای‌؟
آن‌ ضجه‌ها که‌ بی‌اثر است‌
در سرای‌ تان‌
فریاد مادریست‌ ز گدایی‌
آواز کودکیست‌ پی‌ آوار
ایمان‌ کجاست‌
ایمن‌ و انسانیت‌ کجا؟
آخر چه‌ سان‌ به‌ جنگل‌ آتش‌ گرفته‌ام‌
سر لشکر تلا تُف‌ و زالو روزگار
زنگینه‌ جهان‌ جهالت‌
هی‌ شیر می‌شود
های‌
تزویرگران‌ صحنه‌ و بازار
(
شاعران‌)
تقویم‌ برای‌ لحظه‌ی‌ ارزانی‌ شما
پوسیده‌ باد دیده‌ و گوش‌ و خیال‌ کج‌
او را سفینه‌های‌ اراجیف‌ غربییان‌
با مشتی‌ از جهول‌ شما
جمع‌ دیگران‌
در پشت‌ شیشه‌ها
خود ساختند
نواختند
خود باختند دگر
او شاه‌ و شیر خطة‌ ما نیست‌
ویران‌گریست‌ به‌ پله‌ نفرین‌
شاعر:
برکن‌ نقاب‌ را
در پیچ‌ پیچ‌ کوچه‌ مردم‌ درآ درآ
خون‌ از کجا فواره‌گراست‌
«
قهرمان‌» شناس‌
با دردها نشین‌
فریاد کن‌ مرا
حیف‌ است‌ واژگان‌ خدا را
در پای‌ خوکان‌ بداندیش‌
آلوده‌ می‌کنی‌


۲۱ثور ۱۳٨۱



یادداشت ها:

۱)در دره‌های‌ مظلم‌ هندوکش‌/ یک‌ مرد مشعل‌ افروخت‌./ یک‌ مرد بی‌نظیر/ او پاسدار عزت‌ و آزادی‌/ و دشمن‌ جمود و تعصب‌ بود/ فرماندهی‌ کبیر/ او پاسدار نور و خرد بود/ پیمان‌ به‌ حفظ‌ حرمت‌ انسان‌ بست‌/ با مردمی‌ دلیر/ جنگید براساس‌ حقوق‌ ملت‌/ اسطورة‌ شهامت‌ و ایمان‌ شد/ تسلیم‌ ناپذیر/ در عرصة‌ نبرد حریفی‌ نداشت‌/ جنگاور و شهیر/ آن‌ شیر را به‌ حیله‌گری‌ کشتند/ روباه‌های‌ پیر/ انسان‌ رنج‌ دیدة‌ افغان‌/ می‌غرد، ای‌ امیر/ راه‌ تو زنده‌ است‌ و تو با مائی‌/ در قلب‌ ما نمیر/ فرمانده‌ شاه‌ مسعود/ ای‌ شیر پنجشیر

 

1396/05/05

تحول

در این دنیای دهشتزا

در این لحظات آدمکُش

محبت در سرای عشق پژمرده   

و همت جایگاهش را

             به ثروت داد.

زمین میکفد ازغم غصه ی غربت

تحرک نیست

و انسان منتظر صف بسته بهر مرگ.

در این بازار مردمخوار

رسالت، پر پرواز است به سوی

                                       بیکرانِ "تحولِ کیفی"              

اصالت چیست ؟

وطن را

زندگی

      آزادگی را دوست باید داشت

و تخم عشق باید کاشت

و تخم عشق باید کاشت.


    م.آژن

     2 اسد 1396

1396/03/13

شما ای خلق!

ــــــــــــــــــ


شما ای خلق

که سوگ زندگی را در بغل دارید

بسیج گردید و برخیزید

و هر روشن‌نما دلال اغیار را                       

که با هر ذره ای از سرنوشت تان

لگد کوبیده در چند برُهه‌ی پر خون

به سان رهزنان «ثور خون‌آشام«

به چار دروازه‌ی کابل آویزید

که خشکد تخم «بُش«

               و «هیتلر« و «سیاف«

و روید در بهار

آزادگی و زندگی یکسان.


 

 م. آژن

۱۱ جوزا ۱۳۹۶

 

1396/03/13

خون کابل

ــــــــــــــــــــــ


دود بالا شد

خون خلق جاری

کابل!

ای کابل ترا کشتند

بارها در ماتم آغشتند

من به سوگت باز سوزم

یا بپاخیزم

            بسوزانم رگ و ارگِ جنایت را.

هموطن:

بازوی رزمم باش

صحنه را باید دگرگون کرد

جهنم و جبر و جنایت را

از دل هر کوچه باید چید.

سالها در غم سرودم

                بس

بعد از این

ای خلق آزاده

همتِ حماسه‌سازان

می‌سرایم بهر آزادی

بپا خیزید!

 

م.آژن

۱۰ جوزا ۱۳۹۶

چهارشنبه خونین

1396/03/13

 کاکا «چــــــــارلی«

 

 

دخترم می دانی ؟

کاکا «چارلیِ«  تو

                آن شیشه به پشت

که دل افسرده جهان را خنداند

چه پیامی

چه رسا حرف و حسابی دارد:

من اگر جای خدا نه

من اگر جای رسولش بودم

کسب من شادی بود

رایگان عشق برای همگان

مژده ام  ثروت نه

و فقط نعمتِ آزادی بود

کودکان را نه به‌چوب و

                                نه به‌زور

با هزار باغ پُر از خنده کتاب میدادم

نه ترا وحشتی از جنگ و جهنم در کار

نه ترا وعده ی از بهر  بهشت در سر بود

و فقط ساده بیاموز همین جمله و بس

 راه اندیشه بگیر

و بشر باش و

 بشر باش و

 بشر باش

بلی. 


             م.آژن

          ۸ جوزا ۱۳۹۶

1396/03/13

قصه من و تو!

 

از پی‌ای غصه من

قصه‌ای درد‌آور تو

پر پرواز شکست

کوچه به بن‌بست رسید

هیچ از هیچ نه‌جنبید

                         دلا!  

شاید از مشت گره‌گشته مان

خواب از چشم ستمگر بپرد

قفس از ناله و آواز قناری بکفد

درب دوزخ شکند

زندگی ناز شود

نغمهِ دل باز شود

باز همرنگ طلوعِ خورشید

هر طرف تخم عدالت ریزد

پر پرواز آزاد

فکرها بس سرشار

شهر با آدمی:

 آزاد

 آباد.


م. آژن

ــــــــــــــــــــــــــــ

از لابلای گم نوشته‌های سرگردان

1396/01/24

عـــهــد


در شبی اعدام آزادی

بسته بودم عهد

با تن خورشید و خاک پای مردم

تا زمین را لاله افشانم

                ز خون دل

تا جنایت را بخشکانم

                    به تیر رزم

زندگی آزاد گردد

شاد گردد

چون شب مهتاب

گرچه عمرم رفت و

                  امیالم نرویید از زمین داغ

اما

 عهد من برجاست

راه من همچون خروش زندگی

                  پیوسته با دریاست.


                        م.آژن

                           ۱۱حمل ۱۳۹۶

1396/01/03

 

بهارانه


در سرزمین من

بی‌خردان به بازوی چند اژدهای پیر

هر یک به‌نوبه‌اش

سرو جوان زندگی را با تبر زدند

اینان به‌جای

                 لاله و «فرخنده« و «سحر«

در یک بهار سبز

نه

در لحظه‌های تاریک یک یوم بس سیاه

در ازدحام «دهمزنگ«

در گوشه گوشه خاک به خون خفته میهنم

باید قلم شوند

باید قلم شوند.


مـ  آژن

اول حمل ۱۳۹۶

 

 

   1       2       3       4       5       ...       18    >>